De Mexie
(Amice Polder jr)
Het komt regelmatig voor dat een activiteit eerder is afgelopen dan beoogd. Dan sta je met zijn allen voor een dilemma: naar Py of niet naar Py? Er is naar alle waarschijnlijkheid nog helemaal niemand in de bar, en dus zal het nog niet echt gezellig zijn. Maar ergens anders is het bier een stuk duurder. Vaak wordt dan toch besloten (S.E.S.A.M. is een pauperdispuut) om het vertier op Py te gaan zoeken. Dan sta je in een nog koud aanvoelende bar, onder fel licht eenzaam met het dispuut een biertje te drinken. Toch, met het steeds sneller toevloeiende bier komen ook de conversaties, grappen en plannen snel terug. Dan wordt er geopperd: een spel! En al snel rollen de dobbelstenen over de tafel. De verliezer van een rondje drinkt een ad of wadje. Toeschouwers dringen zich rond de spelers, en al snel is de hoek een gebeurtenisvolle plaats om te zijn. Toch zijn er toeschouwers die het spel niet goed snappen, en het dus niet aandurven om deel te nemen aan het feest. Dit is jammer. Dat terwijl het spel namelijk kinderlijk eenvoudig is. Misschien dat hen tijdens hun spelletjesavond in de kentijd maar al te pijnlijk duidelijk is geworden dat het niet kennen van de regels van een spel je danig de kop kan kosten, en zullen ze zich niet zo snel meer voegen bij een drankspel spelend gezelschap.
Daarom leggen wij het uit, en doen we het voor.
Allereerst: het mexen. Ieder kent het, dus heel kort de regels; dit spel vormt namelijk de basis voor het blind mexen, dat hieronder beschreven staat. Er wordt gespeeld met twee dobbelstenen. Het is de bedoeling zo hoog mogelijk te gooien, waarbij het hoogst gegooide aantal ogen het tiental is, en het laagst gegooide aantal ogen de eenheid. Wanneer hetzelfde aantal ogen wordt gegooid dan is dat het aantal ogen op een dobbelsteen maal honderd. Dit betekent dus dat een 4 en een 6, 64 is, en dat een 6 en een 6, 600 is. Er is een uitzondering op deze regels: mex. Dit is een 1 en een 2. Dit is het absolute maximum wat er gegooid kan worden, en verdubbelt iedere keer dat hij in een ronde gegooid wordt de inzet. De verliezer van het vorige rondje mag als eerste gooien. Als starter van een nieuw rondje mag je maximaal 3 keer gooien, maar het aantal keer dat de starter gooit mogen de andere spelers ook gooien in een poging zijn worp te overtreffen. Een speler die die ronde tot dan toe het laagst gegooid heeft mag op ieder moment besluiten het ad- of wadje te "nemen". Hij accepteert dan zijn verlies, drinkt de inzet, en verzekert zich ervan dat er in de rest van de ronde geen mex gegooid zal worden waardoor hij nog meer zou moeten drinken. Rolt een van de stenen van tafel, dan vervalt de ronde en de gooier verliest (of de dobbelsteen de vloer raakt of niet maakt niet uit).
We doen het even voor:
Gregor begint met gooien. Hij gooit een 4 en een 5, dus 54. Dat vindt hij te laag, dus gooit hij nog een keer. Deze tweede keer gooit hij 63. Dit zou op zich voldoende moeten zijn, maar Gregor is overmoedig en gooit een derde maal, ditmaal overtuigd van zijn geluk, en ziet tot zijn grote spijt 43 vallen. Terwijl iedereen aan het lachen is realiseert hij zich dat iedereen wel boven zijn worp zal gooien, en besluit om snel het adje te nemen, voordat iemand anders mex kan gooien. Hij slurpt het biertje naar binnen en gooit opnieuw. Ook deze keer zit het Gregor niet mee. Hij gooit 51, en vloekend gooit hij nog een keer. Ditmaal heeft hij meer geluk: 200. Bas is na hem. Met zijn karakteristieke pokerface gooit hij een eerste maal, 64, een respectabele worp. Bas besluit het op 64 te houden. Dan is Irene, en gooit eenmaal 43, en vervolgens 65. Ze geeft de dobbelstenen door aan Robin, die tevens laatste in de ronde is. Robin gooit prompt mex. Bas zal dus twee adjes moeten drinken, een omdat hij de ronde verloren heeft, en nog een omdat de inzet is verdubbeld door de door Robin gegooide mex.
Dit spel gaat echter vaak snel vervelen. Daar is gelukkig iets op gevonden: het blind dan wel bluf mexen. Hierbij worden de dobbelstenen aan het gezicht onttrokken door een beker en slechts degene die de dobbelstenen werpt kan ze zien. Of dat ook werkelijk zo is is de zorg van de werper, het is redelijk onhandig als degene die naast je staat weet wat je gegooid hebt. Bij dit spel mag er altijd maar 1 keer gegooid worden. Er moet altijd een getal doorgegeven worden dat hoger is dan wat er ontvangen is. Hierbij mag gelogen worden. Wanneer de ontvanger niet gelooft dat er onder de beker minstens ligt wat de voorganger doorgegeven heeft, kan de beker opgetild worden. Als er iets ligt wat boven het doorgegeven aantal ligt, dan heeft de tiller verloren, als er iets ligt wat eronder ligt, dan heeft de voorganger verloren. Zaak is hierbij in de gaten te houden dat er ook een fictief (maar geen gebroken) getal doorgegeven mag worden. Zo is in dit spel 199 een geldig aantal, ondanks dat het er fysiek nooit kan liggen. In dit spel is het hoogste aantal dat doorgegeven kan worden 1000, wat de waarde van mex is. De speler kan besluiten om de voorganger te geloven. Nu zijn er twee keuzes: ofwel de speler gooit opnieuw, maar moet dan nog wel een hoger aantal doorgeven aan zijn opvolger, ofwel de speler geeft hem ongezien door, ook weer een hoger aantal doorgevend. Als er opnieuw gegooid wordt mag de speler niet kijken wat er in werkelijkheid onder de beker lag toen hij hem van zijn voorganger kreeg.
We doen het weer even kort voor.
Gregor begint weer. Hij gooit 54, maar begint te grijnzen en geeft de beker door aan Bas. Gregor zegt 199, en kijkt daarbij Irene vuil lachend aan. Hij impliceert daarmee dat er 200 ligt, en Bas er verstandig aan zou doen 200 aan Irene door te geven, zodat zij een adje moet trekken. Bas is echter op de hoogte van de leugenachtige aard van Gregor, en weet dat hij vaak overmoedige dingen doet als hij net aan het spel begint omdat hij dan nog dorst heeft, en tilt prompt de beker op. Gregor lacht als een boer met kiespijn en trekt zijn adje. Hij gooit opnieuw. Hij gooit 31, maar in plaats van bluffen zegt hij daadwerkelijk 31, omdat hij net een adje heeft getrokken en nu even geen trek heeft in een nieuw biertje. Bas pakt de beker aan en gooit opnieuw. Bas gooit mex. Hij geeft de beker aan Irene door: 998. Dit betekent dat Bas graag Gregor nog een adje ziet trekken, die zit immer 3 plaatsen naast hem. Irene gelooft Bas, en geeft de beker door, 999. Robin kijkt Bas aan, maar omdat Bas altijd kijkt alsof hij liegt, gelooft hij hem niet en tilt de beker op. Helaas, Robin drinkt een adje, en nog een adje omdat er mex is gegooid.
Na een hele tijd wordt duidelijk dat het spel dat bedoeld was om een beetje de stemming erin te brengen, en het bier wat sneller te laten vloeien, al bijna 3 uur aan het duren is. De spelers zijn inmiddels stomdronken en de omringende disputen zijn sacherijnig door de luidruchtige groep SESAMieten in hun midden. De missie is geslaagd, de dobbelstenen rollen!