Met betrekking tot het computer-gebeuren is er de volgende ruwe tweedeling van mensen aan te brengen:
Computer-nerds: de ingewijden in de hogere kunsten van de informatica, de "know's", de mensen die computers, kamagotchi's, magnetrons, rekenmachines en telefooncellen de meest ongelofelijke dingen kunnen laten doen, de mensen die wit door gebrek aan zonlicht, iel door gebrek aan beweging en goede voeding dag en nacht achter hun computer kale assembler-code zitten te programmeren, vooral te vinden op informatica-faculteiten van universteit of hogeschool of als hoofd-systeembeheer bij multinationals of overheden, naargelang de hoogste bieder. Termen als WAP, ADSL, TCP/IP, FIFO, RTFM, CUL8R en SMTP vliegen je bij dit soort mensen om de oren. Obscure ingewijden-humor, waarop steevast harkend gelach volgt completeert het beeld.
Adigibeten (digibeten is een foute term, zie de taalcie): de onwetenden, de "know-not's", de mensen die de monteur laten komen als de video geprogrammeerd moet worden en dan toch naar het programma kijken omdat ze het niet vertrouwen, de mensen die met een grote bocht om PIN-automaten heenlopen, de mensen die een computer beschouwen als volstrekte hekserij en zich hierover ook uitvoerig beklaagd hebben bij Jomanda, vooral te vinden op huishoudbeurzen, bejaardentehuizen en buurtcafe's. Bekende uitspraken: "Wat doet-ie nou?" en "Mijn PC is kapot: als ik hem aanzet geeftie een zwart scherm met alleen links-bovenaan "C:\>" met daarachter een liggend knipperend streepje!". Onder de studenten-populatie herkenbaar als degenen die vergezeld van luid gekrijs hun PC door het raam keilen wanneer ze voor de derde keer hun scriptie hebben overschreven met een boodschappenlijstje.
Uiteraard is de realiteit niet zo zwart-wit, maar feit is dat er een scheiding in de maatschappij dreigt te ontstaan tussen mensen die in staat zijn een computer of een willekeurig apparaat waarvan de werking voor een groot deel op electronica berust te bedienen en mensen die daartoe niet in staat zijn of zelfs (wellicht mede daardoor) bang zijn van dergelijke apparaten. Gedeeltelijk loopt deze scheiding parallel aan de grens tussen "arm" en "rijk", maar zo simpel kan men dit probleem niet afdoen; kennis van zaken is immers slechts secundair gecorreleerd aan rijkdom. Kortom, door de gehele bevolking heen zijn er mensen die om welke reden dan ook achterop dreigen te raken als het om computers gaat, een groep die als deze niet tijdig computer-vaardig wordt gemaakt in de toekomst weleens niet zou kunnen functioneren in de door electronica volledig doordesemde maatschappij.
Ook binnen S.E.S.A.M. zijn er personen die gevaar lopen aan de verkeerde kant van de digitale kenniskloof te geraken. De meesten onderkennen dit zelf en zijn bereid doortastende maatregelen te treffen. Het doel van de digitale kenniskloof commissie (kortweg DKKcie) is deze mensen te begeleiden in hun queeste naar kennis en ervaring. De DKKcie vormt in de eerste plaats een vraagbaak voor Sesamieten die op problemen zijn gestuit, maar het ligt in de lijn der verwachting dat in de toekomst bijeenkomsten worden georganiseerd, gericht op het verkrijgen van affiniteit met het gebruik van bijvoorbeeld Internet of programmeren in assembler.